۸ژوئیه ۲۰۲۵ - یک مطالعه ی گسترده در ژاپن روابط پیچیده‌ ی میان شاخص توده بدنی (BMI)، اندازه ی دور کمر (WC) و خطر بروز عوارض جدی در افراد مبتلا به دیابت نوع ۲(T2DM)  را آشکار کرد. این مطالعه توسط دکتر مگومی نوکیهارا و تیمش از بخش هماتولوژی، غدد درون ‌ریز و متابولیسم در دانشکده پزشکی دانشگاه نیگاتا در ژاپن انجام و در نشریهDiabetes, Obesity and Metabolism  منتشر شده است.

این تحقیق که از داده‌ های بیش از ۱۱۴هزار بیمار مبتلا به دیابت نوع ۲ استفاده کرده است، یکی از جامع ‌ترین مطالعات در نوع خود می باشد. شرکت ‌کنندگان به ‌طور میانگین به مدت ۴.۶سال تحت پیگیری قرار گرفتند تا مشخص شود کهBMI  و دور کمر چگونه ممکن است بر احتمال بروز عوارض جدی مرتبط با دیابت تأثیر بگذارند.

این مطالعه به یافته ‌های زیر منجر شد:

· شاخص توده بدنی(BMI)  بالاتر و دور کمر بیشتر، به ‌طور مداوم با پیامدهای بدتر در افراد مبتلا به دیابت نوع ۲مرتبط نبودند.

· افزایشBMI  در زنان و دور کمر ۹۵سانتی ‌متر یا بیشتر در مردان با کاهش خطر ابتلا به بیماری چشمی دیابتی که نیاز به درمان دارد، مرتبط بود.

· مردانی که دور کمر بزرگ ‌تری داشتند، نسبت خطری (HR) معادل با ۰٫۷۹ برای بیماری چشمی دیابتی داشتند، که نشان‌ دهنده کاهش خطر این بیماری است.

· شاخص توده ی بدنی برابر یا بیشتر از ۲۵ کیلوگرم بر متر مربع یا دور کمر حداقل ۹۰ سانتی ‌متر با کاهش قابل توجه خطر پیشرفت بیماری کلیوی به مرحله دیالیز مرتبط بود(HR=0.42).

· این ارتباط محافظتی ناشی از شاخص ‌های بالاتر بدنی برای همه عوارض دیابتی مشاهده نشد.

· همBMI  و هم اندازه ی دور کمر رابطه‌ ایU  شکل با خطر نارسایی قلبی نشان دادند، به ‌طوری که مقادیر پایین و بالای هر دو با افزایش خطر نارسایی قلبی مرتبط بودند.

· شاخص توده ی بدنی برابر یا بیشتر از ۲۵ کیلوگرم بر متر مربع و دور کمر برابر یا بیشتر از ۹۰ سانتی ‌متر با افزایش خطر نارسایی قلبی مرتبط بودند(HR=1.33).

· چاقی شکمی با افزایش خطر بیماری‌ های مغزی-عروقی همراه بود، با نسبت خطر ۱٫۳۶.

· مردانی با BMI بسیار پایین (کمتر از ۲۰ کیلوگرم بر متر مربع) شیوع بالاتری از بیماری عروق کرونر قلب داشتند، که نشان می ‌دهد کم‌ وزنی نیز با خطرات قلبی-عروقی همراه است.

نویسندگان نتیجه‌ گیری کردند که شاخص توده بدنی(BMI)  و دور کمر(WC)  ارتباطات پیچیده و متنوعی با عوارض دیابت دارند. این نتایج بر ضرورت ارزیابی‌ های فردیِ خطر هنگام تعیین اهداف مرتبط با وزن برای افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ تأکید می ‌کند. به جای اتخاذ یک رویکرد یکسان برای همه، به پزشکان توصیه می ‌شود که نوع عارضه را هنگام ارائه توصیه‌ هایی درباره وزن و چربی شکمی در نظر بگیرند.

پژوهشگران نوشتند:«شاخص توده بدنی و دور کمر هم ارتباطات محافظتی و هم ارتباطات زیان ‌بار با انواع مختلفی از عوارض دیابتی نشان دادند. بنابراین، مهم است که اهداف مربوط بهBMI  و دور کمر بر اساس نوع عارضه خاصی که مورد بررسی قرار می ‌گیرد، به‌ صورت فردی تنظیم شوند و در عین حال، خطر بالقوه سایر بیماری ‌های مرتبط نیز در نظر گرفته شود».

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/bmi-and-waist-circumference-show-mixed-links-to-diabetic-complications-in-type-2-diabetes-study-finds-150854